Page 2

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Odium autem et invidiam facile vitabis. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant. Duo Reges: constructio interrete.

Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Quae duo sunt, unum facit. Age, inquies, ista parva sunt. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet.

Sin aliud quid voles, postea. Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando;

Nam quid possumus facere melius? Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis.

Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Si longus, levis dictata sunt. Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit? Et quod est munus, quod opus sapientiae? Tamen a proposito, inquam, aberramus. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Verum hoc idem saepe faciamus.

Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Memini me adesse P. Cur iustitia laudatur? Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere?

Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Quis est tam dissimile homini. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? At cum de plurimis eadem dicit, tum certe de maximis.

Quis istum dolorem timet? Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt.

Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Quod vestri non item. Hunc vos beatum; Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum.

Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Quid nunc honeste dicit? Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Sed ille, ut dixi, vitiose. Poterat autem inpune; Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem?